Երկու ծայրահեղություն՝ երեկվա ավտովթարից

Երկու ծայրահեղության մասին եմ ուզում խոսել:

Ամեն դեպքում ծայրահեղական լինելը շատ վատ երևույթ է: Շարքային քաղաքացու դեպքում դա նկատելի չէ, բայց քաղաքական գործիչների, հայտնի դեմքերի, հատկապես լրագրողների դեպքում «այնպես է աչք ծակում», որ քիչ է մնում ասես՝ ինձնից հեռու փախի:

Երեկվանից անընդհատ մտածում էի՝ գրե՞մ, թե չգրե՞մ: Ոչ թե անվճռականությունն էր խանգարում, այլ ծայրահեղականների արձագանքը, որը կարող է մի փոքրիկ չորացած խոտի փոխարեն դեզ տեսնել:

Իշխանությանը կարելի է ընդունել, պաշտոնյաներին հարգել, բայց որ նրանց կուռք սարքել ու մնացածին հաշվի չառնել, մնացածի ցավը անտեսել, դա անընդունելի բան եմ համարում: Բայց եկ ու տես, որ իշխանամետ լրագրողները դա ենթագիտակցորեն անում են: Երեկ մի քանի կայքերում կարդում եմ, որ Պաշտպանության նախարարության սպասարկման մեքենաներից մեկը վթարի է ենթարկվել ու բարեբախտաբար նախարարը մեքենայի մեջ չի եղել:

Կրկնում եմ, դա ենթագիտակցության մեջ ամրագրված պաշտոնական մեղրացավ է: Ոչինչ, որ երկու զոհ են եղել, ինչ անենք, շարքայինի ցավը ցավ չի, շարքայինի ծնողի սիրտը սիրտ չի, շարքայինի երեխան… Չեմ ուզում հուզիչ բառեր գրել, բայց սա ընդունենք՝ լրագրողի կողմից մարդու ցավը անհատականացնելու, տարբերակելու երևույթ է: Հետո պաշտոնյայից պահանջում ենք, առավել ևս Պաշտպանության նախարարից, որ աղքատի ու հարուստի, պաշտոնյայի ու գյուղացու երեխուն նույն աչքով նայի: Ո՞նց կլինի, երբ դուք այդպիսին չեք:

Մյուս ծայրահեղությունը, որը անգամ չգիտեմ ինչ բառերով նշեմ, որ ոչ մի կողմի ցավ չպատճառեմ, այն է, որ սոցիալական ցանցերում շատերը գրում են, որ ափսոս…

Այսինքն ինչու՞ պաշտոնյաների հետ նույն բանը չկատարվեց:

Մոռանու՞մ եք, որ մենք քրիստոնյա ազգ ենք: Հոդվածներիցս մեկում, երբ թուրք 18 տարեկան զինվորի մահով սոցիալական ցանցերում որոշ մարդիկ ուրախացել, հրճվում էին, երբ արկի վրա պայթել էր, մի տեսակ քաշվելով գրել էի, որ նա էլ իր մոր զավակն է, ինչի՞ վրա եք ուրախացել… Սպասում էի, որ «ինձ պատին դեմ կտան», բայց ինչքա՜ն շատ պաշտպաններ ունեցա: Անկեղծ՝ ես էլ զարմացա հայի բարության, նրբազգացության, մեծ Սիրո վրա: Դա հայի ընդհանրական կերպարն է:

Մոռանում ենք, որ այն, ինչ որոշ մարդիկ էին գրում (պաշտոնյաների կողմից վառված մարդիկ), նույն բանը թշնամու սրտով կլիներ: Ախր բաներ կան, որոնց մասին պետք է սթափ դատել ու չընկնել ծայրահեղությունների մեջ:

Հասմիկ Բաբաջանյանի հոդվածն ամբողջությամբ Hraparak.am-ում