Տասնյակ տարիների գաղջը

Անկեղծ, որևէ սպասելիք չեմ ունեցել ՀՀԿ համագումարից ու այդ պատճառով այն չեմ դիտել: Մի երկու օր հետո կարդացել եմ միայն Սարգսյանի յոթ խորհուրդները՝ առանց իր մեկնաբանությունների, ու մի թեթև նայել եմ անդրադարձը մամուլում, այդ թվում՝ «Արմքոմեդի»-ինը:

Միջանկյալ ասեմ, որ խորհուրդները վատը չէին՝ նույնիսկ լավն էին, սակայն բազմիցս եմ ասել՝ նախագահի գրավոր տեքստերի ու բանավոր խոսքի, ինչը նրա իրական էությունն է, միջև անանցանելի խզում կա: Կարդալով համագումարի անդրադարձը՝ ինքը, Սերժը կասեր՝ բա որ ասում եմ մամուլը գաղջ մթնոլորտ է ստեղծում, և մեր իրականությանն անծանոթ մեկն էլ կհաստատեր՝ հա էլի, մարդը էսքան լավ բաներ է ասում, բայց լսող չկա:

Սակայն, այդ մեկը չէր իմանա, որ գաղջ մթնոլորտը ձևավորվել է ռոբասերժական ավելի քան մեկ ու կես տասնյակ տարվա ղեկավարության «շնորհիվ», ու այսօր ղեկավարությունից ով ինչ ասի՝ հանդիպելու է անվստահության ու անընկալունակության պատին, և դրա միակ լուծումը ոչ թե ՀՀԿ-ն Կարեն Կարապետյանով ու հայկական Գազպրոմի 7000 աշխատակիցներով «թարմացնելն» է, այլ այդ կառույցը, որը նորմալ կուսակցություն անվանել հնարավոր չէ, պատմության աղբարկղ նետելն է:

Եվ, որքան էլ անհնարին թվա այդ խնդրի լուծումը, միայն այդ տարբերակով է հնարավոր Հայաստանը մեր երազանքի երկիր դարձնելը:

Վախթանգ Սիրադեղյանի գրառումը Facebook-ում