Մովսես Հակոբյան. հարված թիկունքից

Հայաստանյան մամուլում եւ սոցիալական ցանցերում երբեք հարց չբարձրացվեց. իսկ ինչու՞ Մովսես Հակոբյանը 2015 հունիսին ազատվեց ԼՂՀ ՊԲ հրամանատարի պաշտոնից: Ղարաբաղից ազատվելով, ընդ որում, նա նշանակվեց ՀՀ ԶՈւ գլխավոր շտաբի պետի տեղակալ, որն իհարկե, ցածր պաշտոն չէ, բայց ՊԲ հրամանատարի մակարդակից էականորեն ցածր է:

2015-ը մի ժամանակահատված էր, որ ադրբեջանական դիվերսիոն խմբերն ավելի ու ավելի վստահ էին զգում իրենց, ավելի ու ավելի մեծ անհարմարություններ ու զոհեր պատճառելով մեզ եւ նման պայմաններում՝ ԼՂՀ նախագահ Բակո Սահակյանի հրամանագիրը Մովսես Հակոբյանին ՊԲ հրամանատարի պաշտոնից ազատելու մասին ոչ այլ ինչ էր, քան անվստահության նշան:

Մի քանի ամիս անց այդ անվստահության պատճառները երեւացին ու չափազանց ցավոտ կերպով. ԼՂՀ բանակի առաջնագիծը պատրաստ չէր չորսօրյա պատերազմին, պատրաստ չէր թշնամու հարձակմանը եւ սա ԼՂՀ ՊԲ հրամանատարի պաշտոնում Հակոբյանի մոտ տասնամյա գործունեության լավագույն գնահատականն էր, ինժեներական աշխատանքների, սպառազինությունների, տեխնիկական հագեցվածության եւ բանակային կարգուկանոնի առումով երկարամյա քայքայում էր տեղի ունեցել:

Իսկ իրավունք ունե՞ր արդյոք Բակո Սահակյանը անվստահություն հայտնել Մովսես Հակոբյանին, չէ՞ որ ինքը Հակոբյանի անմիջական ղեկավարն էր: Իրականությունն այն է, որ մեզ հայտնի բազմաթիվ գործոնների բերումով ԼՂՀ ՊԲ հրամանատարը բավական ինքնուրույն պաշտոնյա է, եւ նա կախվածություն ունի ավելի շատ հայաստանյան, քան Ղարաբաղի իշխանություններից: Փաստ է, իհարկե, որ Բակո Սահակյանն առանց Սերժ Սարգսյանի հետ համաձայնեցնելու չէր կարող Հակոբյանին պաշտոնանկ անելու որոշում կայացնել, բայց կոնտեքստը որում տեղի ունեցավ այդ իրադարձությունը, վկայում էր՝ Ղարաբաղում Հակոբյանի նկատմամբ առկա խորն անվստահության մասին:

Հետո տեղի ունեցավ Չորսօրյա պատերազմը՝ իր ծանր հետեւանքներով, եւ այս ընթացքում Մովսես Հակոբյանը, կարծես թե, ճիտին պարտք էր Սերժ Սարգսյանի համար: Վերջինս 2016-ի մայիսին Հակոբյանին նշանակում է ՊՆ փոխնախարար, նյութատեխնիկական ապահովման դեպարտամենտի ղեկավար: Սա պաշտոնի էական բարձրացում էր, չնայած ակնհայտ էր, որ Հակոբյանը կիլոմետրերով հեռու է դրանից: Ինչու՞ էր ուրեմն Սերժ Սարգսյանը Հակոբյանին նշանակում ավելի բարձր, բայց ակնհայտորեն անպատեհ պաշտոնի: Հովանու տակ առնելով Հակոբյանին՝ Սարգսյանը փորձում է իրենից շեղել Չորսօրյա պատերազմի 800 հեկտար հողի կորստի պատասխանատվությունը, որովհետեւ այնտեղ որտեղ ՊԲ հրամանատարը ձախողել էր պաշտպանության գործը, ինքը, հենց ինքն է գերագույն-գլխավոր հրամանատարը:

Իսկ արդեն 2016 թվականի աշնանը Սերժ Սարգսյանը պաշտոնից հեռացնում է ՊՆախարար Սեյրան Օհանյանին, ով անշուշտ Չորսօրյա պատերազմի ձախողման կարեւոր համահեղինակ է՝ Սերժ Սարգսյանի, Մովսես Հակոբյանի եւ Յուրի Խաչատուրովի հետ: Պաշտոնանկ է արվում նաեւ Յուրի Խաչատուրովը, իսկ ահա Մովսես Հակոբյանը նշանակվում է ԶՈւ ամենաբարձր պաշտոնում. Գլխավոր շտաբի պետ:

Հնարավո՞ր է արդյոք, որ այս նշանակումն անհանգստություն առաջացրած լինի Ղարաբաղում: Հաշվի առնելով վերը նշվածը, հնարավոր է, որովհետեւ Հակոբյանին Ղարաբաղում սկսել են ընկալել, որպես պաշտպանության գործի ձախողման անմիջական պատասխանատու:

Ու, եթե այս տեսակետից ենք դիտարկում ԼՂՀ ԱԺ նախկին պատգամավոր Վահան Բադասյանի սուր քննադատությունը Մովսես Հակոբյանի հասցեին, իրավիճակն այլ երանգներ է ստանում: Խնդիրն այն չէ, թե Բադասյանը Ղարաբաղի պատվիրակ է, կամ նրան դրդում են խոսել: Խնդիրն այն է, որ ԼՂՀ-ում, ԼՂՀ ՊԲ-ում, ԼՂՀ իշխանության վերնախավում Հակոբյանի նկատմամբ բավական սուր նեգատիվ կա կուտակված, եւ այդ նեգատիվը պետք է ինչ-որ ձեւով արտահայտվի: Առավելեւս՝ եթե դա մի թեմա է, որ քննարկվում է սուրճի շուրջ, քեֆերի սեղաններին, երեկույթներին, ցերեկույթներին:

Արման Կարապետյանի վերլուծությունն ամբողջությամբ ArmTimes.com-ում