Ուկրաինան սպառնում է Հայաստանին

Կիեւում բացասաբար են ընդունել, որ Հայաստանը ՄԱԿ-ի սոցիալական, մարդասիրական եւ մշակույթի հարցերով երրորդ հանձնաժողովում նոյեմբերի 16-ին կայացած քվեարկության ժամանակ դեմ է քվեարկել Ղրիմում մարդու իրավունքների վիճակի վերաբերյալ Ուկրաինայի ներկայացրած բանաձեւին:

Ուկրաինայի Գերագույն ռադայում քննադատել են Հայաստանի եւ բանաձեւին դեմ քվեարկած մյուս 22 երկրի դիրքորոշումը: Սակայն առանձնահատուկ շեշտադրում է արվել   հետխորհրդային տարածաշրջանի երկրների՝ Հայաստանի, Բելառուսի եւ Ղազախստանի վրա: Ընդ որում, ակնարկներ են արվում, որ այդ երկրները բանաձեւին դեմ են քվեարկել Մոսկվայի թելադրանքով: Քվեարկության առնչությամբ Գերագույն ռադայի  փոխնախագահ Իրինա Գերաշչենկոն ասել է հետեւյալը. «Մենք հարգում ենք Հայաստանի եւ Ղազախստանի առանձնահատուկ հարաբերությունները Ռուսաստանի Դաշնության հետ: Մենք դա հասկանում ենք: Սակայն, մեզ բարեկամ Հայաստանի ու Ղազախստանի մեր բարեկամները պետք է գիտակցեն, որ այսօր Ուկրաինան, ուկրաինացի ժողովուրդը եւ ուկրաինական բանակը մարտնչում են ոչ միայն մեր անկախության համար: Այսօր մենք պաշտպանում ենք հետխորհրդային բոլոր երկրների՝ անկախ արտաքին քաղաքականություն ունենալու իրավունքը»,-ասել է Գերաշչենկոն:

Գերագույն ռադայում ելույթ ունեցած պատգամավորները ընդգծել են, թե բանաձեւին դեմ քվեարկած ԱՊՀ երկրների դիրքորոշումը չի ազդի ՄԱԿ-ի որոշումների վրա, սակայն կարող է ազդել այդ երկրների հետ երկկողմ հարաբերությունների վրա: Այդպիսով, Կիեւում զգուշացնում են, որ Հայաստանի, Ղազախստանի եւ Բելառուսի դիրքորոշումը կարող է բացասաբար անդրադառնալ Ուկրաինայի հետ երկկողմ հարաբերությունների վրա: Այդ զգուշացումը պատահաբար չի արվում. ՄԱԿ-ի սոցիալական, մարդասիրական եւ մշակույթի հարցերով երրորդ հանձնաժողովում ընդունված փաստաթուղթը դեկտեմբերին  դրվելու է ՄԱԿ-ի Գլխավոր վեհաժողովի լիագումար նիստի օրակարգ: Այսինքն՝ կարելի է ենթադրել, որ այս կերպ Կիեւը Հայաստանին, Ղազախստանին ու Բելառուսին հարաբերությունները փչացնելու սպառնալիքի տակ հորդորում է դեկտեմբերյան քվեարկության ժամանակ փոխել դիրքորոշումը:

Գրեթե կասկած չկա, որ նոյեմբերի 11-ին Ուկրաինայի նախագահ Պյոտր Պորոշոնկոյի հեռախոսազանգը Սերժ Սարգսյանին նպատակ ուներ քվեարկության ժամանակ ապահովել Երեւանի աջակցութունը: Նախագահական նստավայրի տարածած հաղորդագրության մեջ նշվում էր, որ կողմերը քննարկել են միջազգային կազմակերպությունների շրջանակում համագործակցությանը վերաբերող հարցեր, նշել զգայուն հարցերի շուրջ պարբերական խորհրդակցությունների անցկացման կարեւորությունը: Նույնիսկ այս կցկտուր հաղորդագրությունից դժվար չէ կռահել, որ Կիեւում փորձել են Հայաստանին համոզել դեմ չքվեարկել բանաձեւին: Հայտնի է, որ քվեարկությունից առաջ Ուկրաինայի արտգործնախարար Պավել Կլիմկինը կապվել է Բելառուսի եւ Ղազախստանի իր գործընկերների հետ:Սակայն ինչպես Հայաստանի դեպքում, դա որեւէ արդյունք չի տվել:

Հայ-ուկրաինական հարաբերություններում լարվածությունը նոյեմբերի 16-ի քվեարկությունից չի սկսվել: Երկու երկրների հարաբերությունները 2 տարուց ավելի է լարված բնույթ են կրում:Դա կապված է Ռուսաստանի հետ Ղրիմի վերամիավորման հարցում Երեւանի դիրքորոշման հետ: 2014 թվական մարտի 20-ին Ռուսաստանի նախագահի հետ հեռախոսազրույցի ժամանակ Սերժ Սարգսյանը նշել էր, որ Ղրիմի հանրաքվեն ազատ կամարտահայտման միջոցով ժողովուրդների ինքնորոշման իրավունքի իրացման հերթական օրինակ է:Այս հայտարարությունից հետո Ուկրաինան Հայաստանից խորհրդատվությունների նպատակով հետ էր կանչել իր դեսպանին:

Նույն թվականի մարտի 27-ին ՄԱԿ-ի Գլխավոր վեհաժողովում Հայաստանը 10 այլ երկրների հետ միասին դեմ էր քվեարկել Ուկրաինայի տարածքային ամբողջականությունը ճանաչող եւ Ղրիմիում մարտի 16-ին անցկացված հանրաքվեն անօրինական համարող բանաձեւին: ՄԱԿ-ում Հայաստանի մշտական ներկայացուցիչ Կարեն Նազարյանը հայտարարել էր, որ «Հայաստանը տարիներ ի վեր հետեւողականորեն ու սկզբունքորեն հանդես է եկել ժողովրդավարության զարգացման, ազատությունների եւ իրավունքների, ներառյալ իրավահավասարության եւ ժողովուրդների ինքնորոշման իրավունքի պաշտպանության օգտին՝ որպես ՄԱԿ-ի կանոնադրության վրա հիմնված համամարդկային արժեքներ եւ սկզբունքներ, որոնք ընդունված են ՄԱԿ-ի Գլխավոր վեհաժողովի կողմից»։

Հրապարակումն ամբողջությամբ «Հայկական ժամանակ»-ի կայքում