Գործընթացի կենտրոնում զինվորի խնդիրներն են

Բազմիցս եմ կարևորել, որ բանակում բարեփոխումների մեկնարկը պետք է տալ՝ հիմք ընդունելով հետադարձ կապը և հատկապես զինվորի հետ բանակում առկա խնդիրների վերաբերյալ քննարկումները:

Այսօր կարծես այս մոտեցմանը սկսում են ավելի մեծ ուշադրություն դարձնել: Ս.թ. նոյեմբերի 15-ին լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ ՀՀ պաշտպանության նախարարը նշել է, թե հայկական բանակի համար նոր կոշիկներ են արտադրվելու, որոնք նաև բրենդ են լինելու, ինչպես շվեյցարական բանակի դանակները: Այս գաղափարին նրանք եկել են զորացրված զինվորների հետ քննարկումների արդյունքում, երբ վերջիններս բազմիցս դժգոհել են բանակային կոշիկների որակից:

Միտքը շատ լավն է ու կարևոր: Եթե հնարավոր լինի նշված որակի կոշիկներ արտադրել ու մատակարարել բանակին, ապա բազմաթիվ հարցեր ու խնդիրներ կարող են լուծում ստանալ և ամենակարևորը՝ մարտական հերթապահություն իրականացնող զինվորականը հավելյալ դժվարություն չի ունենա կապված անհարմար կոշիկներ կրելու հետ: Մյուս՝ կողմից էլ դա օբյեկտիվորեն կբարձրացնի զինվորի կենսունակությունը, պատրաստվածությունը:(Հայտնի է, որ ծառայության առաջին ամիսներին, երբեմն էլ ողջ ծառայության ընթացքում ոչ հարմարավետ կոշիկների արդյունքում զինվորները սովորաբար ունենում էին առողջական խնդիրներ, ու լուրջ անհարմարություններ): Հավանաբար այլևս պետք է ետ կանգնել այն հնացած մոտեցումից, թե բանակային ծառայությունը «պարտադիր» պետք է լինի ծանր ու անհարմար: Միգուցե ելակետ պետք է վերցնենք կապը մի կողմից՝ զինվորի անվտանգության ու կարիքիների, մյուս կողմից՝ նրա առջև դրած խնդիրների արդյունավետ կատարման միջև՞:

Եթե զինվորական կոշիկների որակը իրապես լինի մրցունակ, ապա դա կարող է լավագույն արտահանման ապրանքատեսակ դառնալ: Իսկ, եթե այն հետաքրքրի այլ երկրների բանակներին, ապա հնարավոր պատվերները կարող են լինել մեծածավալ՝ դրանից բխող տնտեսական, աշխատատեղեր բացելու և վարկանիշային օգուտներով:

Կարծում եմ նման մոտեցումը եթե հաջողի այն կարելի է կիրառել նաև մի շարք այլ՝ բանակի ու զինվորի համար կարևոր հարցերում: Կարծես ազգ-բանակը պարադիգմը սկսում է դանդաղ քայլերով միս ու արյուն ստանալ:

Ալեն Ղևոնդյանի գրառումը Facebook-ում