«Փող բերողը»

Հայաստանում ամենաերկար պաշտոնավարած անձանցից մեկը՝ նախկին արտգործնախարար, իսկ ներկայումս «Համախմբում» կուսակցության նախագահ Վարդան Օսկանյանը օրերս հայտարարել է, թե ինքը «վստահ է, համոզված է` գիտի» այն ուղիները, որոնցով հնարավոր է արմատական փոփոխություններ կատարել տնտեսությունում և դրսից մեծածավալ միջոցներ ներգրավել: Ու թեև այդ մասին հստակ չի հայտարարել, բայց ակնարկել է, որ իր այդ գիտելիքներն ու կարողությունները կգործադրի միայն իշխանության գալու դեպքում:

Պետք է խոստովանել, որ Վարդան Օսկանյանի մատնանշած նպատակներն ու ուղիներն իրատեսական ու ազնիվ են: Այո, Հայաստանի տնտեսությունն արմատական բարեփոխումների կարիք ունի, այո, այսօր օդ ու ջրի պես օտարերկրյա ներդրումների անհրաժեշտություն է զգացվում: Սակայն անհասկանալի ու անորոշ են նախկին արտգործնախարարի առաջարկությունները: Արդյո՞ք նա առաջարկում է իրեն ու իր թիմին վստահել արտաքին աշխարհի հետ բանակցելու և Հայաստան ներդրումներ բերելու մանդատը, թե՞  հասարակությանը դնում է պարտադիր ընտրանքի առաջ` «Առաջիկա ընտրություններում մեզ ձայն տվեք, որպեսզի լուծենք տնտեսության, ներդրումների խնդիրները»: Համաձայնեք, որ այս առաջարկը ավելի շատ շանտաժ է հիշեցնում:

Հնչած հայտարարություններից տպավորություն է ստեղծվում, որ Վարդան Օսկանյանը և իր թիմակիցները պատրաստակամ են պատասխանատվություն ստանձնել, ավելին՝ երաշխավորում են, որ օրինակ` «Հազարամյակի մարտահրավերներ» հիմնադրամի, Քըրք Քըրքորյանի թողած ժառանգության, ԵՄ դոնորների միջոցները կբերվեն Հայաստան և արդար կերպով կծառայեն երկրի զարգացմանը:

Չի բացառվում, որ սա միանգամայն հնարավոր է: Սակայն հարց է առաջանում՝ ինչո՞ւ «Համախմբում» կուսակցության առաջնորդը ենթադրյալ ծառայությունը դեռ չմատուցած` վարձատրություն է հայցում: Ի վերջո, այս հայտարարություններն առավել հիմնավոր և վստահելի կհնչեին, եթե դրանք խոսքերից բացի հիմքում նաև արված գործեր ունենային: Եթե նախկին արտգործնախարարի վստահությունն այդքան մեծ է, օրինակ` Քըրք Քըրքորյանի ժառանգության մեջ Հայաստանի մասնաբաժնին տեր կանգնելու հարցում, ապա ոչինչ չի խանգարում հանդիպումներ ունենալ այդ ժառանգության կառավարիչների հետ և դրա հիման վրա գործողությունների հստակ քարտեզ ներկայացնել հայ հասարակությանը, և ոչ թե խոսել «լեռներից ու ծովերից այնկողմ թաքնված գանձերի» մասին:

Եվ երկրորդ՝ շատ տարակուսելի է, որ նախկին արտգործնախարարը լռում է այդ «գանձերի» բաժանումից զրկվելու հանգամանքների մասին: Ցանկալի կլիներ, որ Վարդան Օսկանյանը շատ հստակ ներկայացներ, թե կոնկրետ ինչի պատճառով «Հազարամյակի մարտահրավերներ» կորպորացիան Հայաստանի կանաչ գույները դարձրեց կարմիր: Ավելին՝ համարձակություն ունենա 10 տարի անց ընդդիմանալ այն դիրքորոշմանը, թե առանց այդ գումարների էլ հանարվոր է ապահովել երկրի առաջընթացը:

Եվ վերջապես` ինչպե՞ս է պատրաստվում ԵՏՄ անդամակցության պայմանագրին կողմ քվեարկած և ռուսամետ դիրքորոշմամբ հայտնի Վարդան Օսկանյանը համոզել ԵՄ դոնորներին` ներդրումներ անել Հայաստանում: Ու ինչո՞վ է նրա դիրքորոշումը տարբերվում գործող իշխանությունների դիրքորոշումից:

Ազնվությունն, անշուշտ, մեր քաղաքական դաշտի բնորոշիչներից չէ: Բայց յուրաքանչյուր գործիչ, ով մեծ պատասխանատվության հայտ է ներկայացնում, պարզապես պարտավոր է ազնվություն ցուցաբերել և հրապարակավ առերեսվել  սեփական քաղաքական անցյալի հետ և գնահատական տալ իր անցած ճանապարհին: Իմիջիայլոց, քաղաքական բեմահարթակին ազնվորեն ու շիտակ կանգնելու շնորհիվ էր, որ Դոնալդ Թրամփին հաջողվեց գրավել ամերիկացիների մեծամասնության համակրանքը: