Չկորցնել զգոնությունը

Չգիտեմ, թե ինչ քաղաքական նպատակներ է հետապնդում Արցախի պաշտպանության նախկին նախարար Սամվել Բաբայանը եւ ում շահերն է այդ գործիչը ներկայացնում (չնայած կարող եմ ենթադրել, թե ում), բայց նրա վերջին հարցազրույցում տեղ գտած միտքն, իմ կարծիքով, 100 տոկոսով արտացոլում է իրականությունը` Ադրբեջանը պատրաստվում է լայնամասշտաբ եւ երկարատեւ պատերազմի: Այդ կանխատեսման օգտին է խոսում թեկուզ այն փաստը, որ ապրիլյան պատերազմից հետո ոչ մի գործնական քայլ չի արվել Վիեննայում եւ Սանկտ Պետերբուրգում ձեռք բերված պայմանավորվածությունները կյանքի կոչելու ուղղությամբ:

Պարզ է, որ Ադրբեջանին դա պետք չէ: Բայց դա այնքան էլ պետք չէ, հավանաբար, Մինսկի խմբի համանախագահ երկրներին, հակառակ դեպքում այդ երկրների դիվանագիտությունն այդ ուղղությամբ որոշակի քայլեր կձեռնարկեր: Իսկ այդ պասիվությունն Ադրբեջանին թեւ է տալիս` նոր հարձակմանը պատրաստվելու: Վերջնական «դաբրոն», իհարկե, պետք է Ռուսաստանը տա, ինչպես որ դա արել է այս տարվա ապրիլին, բայց դա ժամանակի հարց է՝ պատեհ առիթը վաղ թե ուշ կներկայանա:

Եթե որեւէ մեկը Հայաստանում կարծում է, որ ղարաբաղյան հարցը կմոռացվի, կմաշվի-կգնա կամ մոտակա պատմական հեռանկարում խաղաղ հանգուցալուծում կստանա, այդ մարդիկ չարաչար սխալվում են: Եվ խնդիրն այն չէ, որ Իլհամ Ալիեւը խելապակաս է կամ նապոլեոնական ամբիցիաներ ունի. պարզապես պատերազմի մշտական սպառնալիքը եւ բուն պատերազմը նրա իշխանության պահպանման միակ երաշխիքն են:

Առանց բռնապետության Ադրբեջանը կքայքայվի՝ նախեւառաջ երկրի ներսում սոցիալական եւ ազգային խնդիրների ճնշմամբ, ինչպես նաեւ դրսից իսլամական գործոնի ազդեցության տակ: Իսկ բռնապետության միակ «հիմնավորումը» պատերազմն է, որն ուղեկցվում է ռազմատենչ հռետորաբանությամբ եւ ռասիստական հայտարարություններով:

Իհարկե, այդքանով հանդերձ Ադրբեջանը չի համարձակվի վերսկսել ռազմական գործողությունները, եթե դրսի գլխավոր խաղացողներն իսկապես ցանկանան, որ Հարավային Կովկասում խաղաղություն լինի: Այնպես որ՝ այս ամիսների հարաբերական անդորրը ոչ մեկին չպիտի թյուրիմացության մեջ գցի եւ, այսպես ասած, թուլացնի՝ առջեւում պատերազմ է, եւ մեր պետությունը պետք է դրան պատրաստ լինի: Թե ինչ է դրա համար անհրաժեշտ՝ բազմիցս ասվել է:

Ամբողջական հոդվածը՝ Aravot.am-ում